پریشان

باید اعتراف کنم که من آدم حسودی هستم ولی به همه چیز حسادت نمی‌کنم. فکر میکنم تو کل دنیا حتی شاید تو کل تاریخ هم کسی وجود نداشته باشه که به چیزی حسادت نکنه. یه مرز باریکی بین غبطه و حسادت وجود داره که حس میکنم گاهی اوقات ازش رد میشم اما من ادم بدی نیستم نمیگم خوبم ولی میدونم که ادم بدی نیستم اما گاهی اوقات دست خودم نیست و حسادت میکنم. این حسادت میتونه به هرچیزی باشه از پول و خانواده گرفته تا هرچیزی که من حس میکنم ندارم و کاش داشتمش...

احساس گناه دارم؟ آره دارم و رو خودم کار میکنم که حسادت نکنم اما اشکال داره یه وقتایی حسود باشیم؟ لازمه همیشه به خودمون سخت بگیریم؟ حتی بابت یه حسادت که ممکنه هیچوقت کسی جز خودت متوجهش نشه؟